بسم‌الله الرحمن الرحیم
اساتید ارجمند، همکاران گرامی، خانواده محترم زنده‌یاد دکتر فکرازاد و دوستان عزیز؛
امروز گرد هم آمده‌ایم تا یاد و نام استادی فرهیخته، پژوهشگری پرتلاش و انسانی اثرگذار را گرامی بداریم؛ شخصیتی که فقدان ایشان، تنها فقدان یک عضو برجسته از جامعه علمی نیست، بلکه فقدان معلمی دلسوز، مدیری مسئول، راهنمایی الهام‌بخش و انسانی شریف است.
برای من، سخن گفتن از دکتر فکرازاد، صرفاً بیان خاطرات یک شاگرد از استاد خود نیست. من از سال‌های نخست دانشگاه افتخار آشنایی و شاگردی ایشان را داشتم و از همان آغاز، با راهنمایی، اعتماد و نگاه آینده‌نگرشان، وارد مسیر لیزر شدم؛ مسیری که بخش مهمی از هویت علمی و حرفه‌ای امروز من را شکل داده است. از این رو، هر آنچه در این مسیر آموخته‌ام و هر گامی که برداشته‌ام، به‌گونه‌ای با نام، آموزش و حمایت‌های ایشان پیوند خورده است.
اما آنچه دکتر فکرازاد را برای من و بسیاری از شاگردانشان متمایز می‌کرد، تنها دانش و جایگاه علمی ایشان نبود. ایشان برای ما یک منتور واقعی و همراهی دلسوز بودند؛ شخصیتی که با گشاده‌رویی، صبوری و سخاوت علمی، به شاگردانش فرصت می‌داد، از آنان حمایت می‌کرد و در فراز و نشیب‌های مسیر علمی و حرفه‌ای، پناه و دلگرمی آنان بود.
در مواجهه با دشواری‌ها، همواره شنونده‌ای صبور و همراهی همدل بودند و هیچ‌گاه ناامیدی را به دیگران منتقل نمی‌کردند. حتی در سخت‌ترین روزهای زندگی و بیماری، روحیه، امید و احساس مسئولیتشان کم‌رنگ نشد. این ویژگی، شاید یکی از عمیق‌ترین درس‌هایی باشد که از ایشان آموختیم: اینکه تعهد به علم و مسئولیت در برابر جامعه، محدود به روزهای آسان نیست.
خستگی‌ناپذیری ایشان مثال‌زدنی بود. ذهنشان همواره سرشار از ایده‌های تازه بود؛ ایده‌هایی برای پژوهش، آموزش، توسعه فناوری و گسترش کاربردهای لیزر در پزشکی. نگاهشان همیشه رو به آینده بود و هیچ‌گاه به دستاوردهای موجود بسنده نمی‌کردند.
در کنگره‌ها و نشست‌های علمی نیز، حضور ایشان تنها به ارائه سخنرانی محدود نمی‌شد. حتی پس از پایان برنامه خود، تا پایان جلسات حضور داشتند، با دقت به سخنان دیگران گوش می‌دادند، از پژوهشگران جوان حمایت می‌کردند و با پرسش‌ها و دیدگاه‌های سازنده، به غنای علمی برنامه می‌افزودند. این احترام به دانش و تلاش دیگران، بخشی جدایی‌ناپذیر از شخصیت علمی ایشان بود.
دکتر فکرازاد، وطن‌دوستی را نیز در عمل معنا کردند. دغدغه پیشرفت علمی کشور، تربیت نسل جوان و ارتقای جایگاه ایران در عرصه‌های بین‌المللی، همواره در اندیشه و فعالیت‌های ایشان حضور داشت. برای اعتلای نام ایران و توسعه دانش لیزر پزشکی، با جدیت و مسئولیت‌پذیری تلاش کردند و میراثی ارزشمند از خود بر جای گذاشتند.
استاد عزیز،
شما به ما تنها علم نیاموختید؛ از شما آموختیم که در مسیر دشوار پژوهش، امیدوار بمانیم، مسئولیت‌پذیر باشیم، دست دیگران را بگیریم و هیچ‌گاه از تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر دست نکشیم.
امروز جای شما در این مرکز، در نشست‌های علمی، در کنگره‌ها و در میان شاگردان و همکارانتان خالی است؛ اما اثر حضور شما در مسیر علمی بسیاری از ما باقی خواهد ماند. راهی که آغاز کردید، با تلاش شاگردان و همکارانتان ادامه خواهد یافت و نام شما در تاریخ توسعه لیزر پزشکی ایران ماندگار خواهد بود.
شاید تنها تسلای ما در این فقدان بزرگ، این باشد که انسانی که تمام عمر خود را در مسیر شناخت و گسترش نور سپری کرد، امروز در آغوش نور آرام گرفته است.
یاد و نامتان جاودان، راهتان پررهرو و روحتان قرین آرامش.